Шицки намаганя першого новосадского пароха Силвестра Бубановича же би ше у Новим Садзе збудовала власна церква, нє мали векшого успиху, а сам Бубанович, после дзевец роки служеня, 1794-о, одходзи з Нового Саду. Пошол оталь, бо 1. юния 1794. року меновали го за крижевского владику. Так перши парох Нового Саду одходзи до Крижевцох же би станул на чоло цалого владичества. Зос собу, у своїм шерцу, однєсол любов ґу своїм дакедишнїм вирнїком и свидомосц яки потреби парохиї у Новим Садзе, и яки можлївосци же би ше тоти потреби и зисцели. А тоти потреби, як знаме - власна церква и дом за биванє пароха.

Нови парох у Новим Садзе постал д-р Антон Тумара. То бул еминентни свящешк Крижевского владичества. Народзел ше 1766. року у Тржичу коло Оґулина. Перши шлїди о його школованю находза ше у спискох школярох грекокатолїцкей семинариї у Загребу. Там є спомнути як школяр у школским року 1778-79, вец заш 1781. року и у слїдующих рокох. Богословски студиї закончел у Риме и там зробел два докторати - зоз филозофиї и зоз теолоґиї. Спочатку, випатра, до 1794. року, бул ректор грекокатолїцкей семинариї у Загребе, а од того року парох є у Новим Садзе, дзе остал до 1816. року. Исную и иншаки податки, по котрих д-р Антон Тумара претаргнул свойо пробуване у Новим Садзе и теди, од 1800. до 1807. року бул ректор нашей заґребскей семинариї, та ше заш вра-цел до Нового Саду. А по єдних других жридлох д-р Антон Тумара, пред тим як цо 1794. року пришол до Нового Саду, службовал як священїк у Италиї. Було то вироятно у Филаделфийским надвладичеству восточно-католїцким зоз шедзиском у Венециї, котре ше напросто загашело 1797. року кед спадла и република Венеция. А престало діиствовац тото надвладичество прето же вецей нє було вирнїкох, а нє було анї священїкох. Але, то уж зошицким єдна друга тема.

Спомнутого 1816. року д-р Антон Тумара одходзи зоз Нового Саду до Пешту за цензора кнїжкох. Уж сам тот факт же вон бул меновани за таку службу, котра ше нє дава гоч кому, достаточно шведочи о його способносцох и надареносци, а тиж и о довирию яке держава мала до ньго. И у каждим другим погляду Тумара бул виїмкови чловек, углядни и почитовани. Под старосц ше врацел до Нового Саду, точнєйше, на свой маєток, котри бул дзешка у околини Нового Саду. Дзе то точно було, нє знаме. Чи то було у даяким валалє, чи на окраїску города, чи у самим городзе - тиж нє знаме. Знаме лем же ту 1828. року умар, на свойо 62 роки живота.

Кед пришол до Нового Саду д-р Антон Тумара мал 28 роки. То роки кед чловек полни енерґиї, сцелосци, шмелосци и роботносци. З вельким еланом вон предлужел діло свойого предчашнїка Силвестра Бубановича. И його основни циль була власна церква. Зоз бистрину младого ученого чловека такой похопел же од городско-го Маґистрата нєт цо очековац, бо Маґистрат нє бул при-хильни анї ґу Руснацом анї ґу грекокатолїком. Нє бул анї обєктивни! Прето вон зоз фонду так воланей Заклади за ґдовици, цо була при владичестве у Крижевцох, пожичел 433 форинти и 7 и пол крайцари и купел 314 хвати жеми, порту за будоване церкви. Але, и його ентузиязем ше мушел з часом охладзиц, бо ше з будованьом церкви оцагло 15 роки. Городски Маґистрат ше вигварял же ше о тей жеми водзи судски процес пре нашлїдство, а понеже ше процес одцагнул аж петнац роки, Маґистрат мал добру вигварку. Можебуц би з того и ніч нє було, кед би ше д-р Тумара, з помоцу приятельох Сербох, нє послужел зоз триком. Понеже Маґистрат барз нє мал дзеку препущиц тоту парцелу жеми грекокатолїцкей парохиї, зявел ше як зацикаени же би жем одкупел Серб Павло Ґлиґориєвич, котри ю вец и купел и такой 22. новембра 1815. року подаровал грекокатолїцкей парохиї. Розуми ше, Павло Ґлиґориєвич ю купел за пенєж грекокатолїцкей парохиї. Маґистрат бул напросто спреведзени и сенаторе Алаґа и Константинович, на схадзки Маґистрата котра отимана 16. юния 1816. року, виявели же купена порта пренєшена на власносц грекокатолїцкей парохиї у Новим Садзе.

Цикаво, за услугу цо ю теди Серби зробели нашей парохиї у Новим Садзе, парохия им 34 роки познейше врацела з єдну другу услугу. После бомбардованя Нового Саду 1849. року, кед були знїщени шицки хижи у Новим Садзе, а остали нєочкодавни лєм дзешец, медзи нїма и руска парохия, православни священїки прешли до нєй бивац, бо им ту було уступене место.

Материял за будоване церкви Тумара почал рихтац ище 1810. року. Кед 1816. року пошол зоз Нового Саду, його роботу предлужели його нашлїднїки. По дзепоєдних податкох уж 1816. року у Новим Садзе було збудоване якешик зданиє, у котрим ше могло и бивац, гоч будоване церкви и парохиялного дому почало аж 1820. року. Як новосадски парох, 1804. року, д-р Антон Тумара постал и бачко-сримски вицеархидиякон.