Уостатнїм прилогу спомнути Дионизий Шовш, син коцурского пароха Дюри Шовша, барз ше кратко затримал у Новим Садзе. Бул послани до Нового Саду на початку новембра 1849. року, а кон­цом новембра ту приходзи нови парох - Дюра Смичиклас. Дзе бул Дюра Шовш од конца новембра 1849. до 1852. року - нє знаме. Можебуц бул у Новим Садзе як капелан? Од 1852. до 1855. вон капелан у Коцуре, од 1855. до 1861. капелан у Руским Керестуре, а од 1. авґуста 1861. до своєй шмерци 7. авґуста 1881. року бул парох у Петровцох. У парохиї у Петровцох, медзи портретами петровских парохох бул и портрет Дионизия Шовша, але вон, вєдно з другима портретами, знїщени у войни 1991/1995., котра у тих крайох спричинєла найвекши чкоди.

Дюра Смичиклас ше народзел 14. новембра 1815. року у валалє Рештово, у парохиї Сошици у Жумберку. Ґинмазию закончел у Винковцох 1837. року, а богословски студиї у Заґребе як богослов грекокатолїцкей семинариї. За священїка бул пошвецени 1841. року, а нєодлуго после пошвецаня, 1842. року, поставени є за душпастира до Врлїки у Далмациї. Оталь, 1846. року, бул премесцени за пароха до Кричкох, тиж у Далмациї. Оталь, концом новембра 1849. року приходзи за пароха до Нового Саду. Бул и бачко-сримски декан. Але, анї у Новим Садзе нє остал длуго, бо уж 1852. року постава каноник-кустос Столного каптола и одходзи до Крижевцох. После шмерци владики Гавриїла Смичикласа, 1856. року, Дюра Смичиклас постава, насампредз, капитуларни викар, а 4. юния 1857. року и крижевски владика. За владику бул пошвецени у Бечу 21. марца 1858. року, а тидзень познєйше, 28. марца и святочно инсталовани у крижевскей катедрали.

Владика Дюра Смичиклас бул скромни чловек, полни велїх чеснотох. Кед после длугей и чежкей хороти умар 20. априла 1881. року, за нїм плакало цале владичество. Умар у 66. року живота. Владика бул 24 роки, а священїк 42 роки. Поховани є на теметове святого Рока у Крижевцох. На його гробе стої красни и вельки памятнїк на котрим пише: "Ту спочива Дюра Смичиклас, владика крижевски, умар 20. априла 1881. року у 66-им року свойого живота". А вец и - "Твой єсм аз, спаси моя".

Дня 9. фебруара 1850. року Дюра Смичиклас, як новопоставни новосадски парох поднєсол владикови вичерпни звит о ситуациї у Новим Садзе. У тим писме вон вимага од владики най ше заложи же би ше випражнєл парохиялни дом и врацел його власнїкови - нашей парохиї. Смичиклас ше до парохиялного дому уселєл аж у юлию 1850. року. Теди почала интензивна обнова парохиї. Як бачко-срим­ски декан, Смичиклас ше закладал же би ше у Бачинцох основало самостойну парохию.

После одходу 1852. року Дюри Смичикласа зоз Нового Саду до Крижевцох, ту за пароха пришол Марко Станич, тиж Жумберчань. Вон 1845. року уж бул у Новим Садзе як капелан у оталь пошол за пароха до Врлїки у Далмациї. а зоз Врлїки до Кричкох за пароха и далматинского викара. Праве з Кричкох 1852. року пришол до Нового Саду за пароха и ту остал до 1861. року, кед постал ректор семинариї у Заґребе. То бул ревни священїк и, як зазначели його источашнїки - барз интелиґентни. Мал и капелана - Йоана або Янка Паніка котри водзел парохию у Миклошевцох. Сам Марко Станич ше вельо старал же би ше пошорело церкву у Шидзе. Понеже часто путовал 1858. и 1859. року го заменьовал коцурски капелан Илия Цвєтишич. У шлїдуюцим предлуженю буду обширнєйши биоґрафиї Марка Станича, Янка Панїка и Илиї Цвєтишича.