У прешлим предлуженю историї нашей парохиї були спомнути троме священїки, котри службовали у Новим Садзе у другей половки XIX вику. То Марко Станич, Янко Панїк и Илия Цвєтишич. Марко Станич бул и капелан и парох у Новим Садзе, Янко Панік бул його капелан, а Илия Цвєтишич лем приходзел заменьовац Марка Станича.

Марко Станич ше народзел 1818. року у валалчику Станичи, котри припада парохиї у Мрзлим Полю (Жумберак). У спискох питомцох нашей семинариї у Загребе вон ше 1836. року спомина як школяр трецей класи стреднєй школи, так воланей "граматики". Стредню школу и филозофию закончел у Загребе, а богословски студиї у Бечу. За священїка бул пошвецени 1845. року и такой поста-вени за капелана до Нового Саду. Випатра же бул пошвецени у целибату, а то значи нєоженєти. Рок познєйше, 1846-о, вон постава парох у Врлики, у Далмациї, а 1849. року парох у Кричкох (тиж у Далмациї) и источашнє далматински викар. Три роки познєйше, 1852-0, Марко Станич постава парох у Новим Садзе. Ту бул дзевец роки, а 1861. року постава рек­тор нашей семинариї у Загребе. Тоту длужносц окончовал до 1866. року, а теди постава парох у Писаници при Бєловару и владически осєцки викар. Зоз Писаници преходзи до Крижевцох, бо постал каноник Столного каптола. Умар у Крижевцох 24. новембра 1878. року, у 60-им року свойого живота. Поховани є на теметове св. Рока. На його гробе стої красни памятнїк, на котрим релєф його твари. По тим релєфу зробени и портрет цо у ґалериї портретох ректорох семинариї у Загребе.

Марко Станич бул не лем ревни священїк, але и барз углядни священїк, познати вельо ширше од церковних кругох. Вон ше дописовал зоз Йваном Кукулєвичом, котри го волал на "вельки скупштини". Кед бул парох у Новим Садзе, вельо ше старал за нашо парохиї у Сриме, окреме за парохию у Шидзс. Там часто путовал, бо ше там теди ушорйовало Церкву. О Янкови (Йоанови) Панїкови барз мало знаме. И його презвиско нє познате у Бачкей або Сриме. Як же би нє бул з тих крайох. Понеже у Новим Садзе бул капелан Маркови Станичови, котри ту бул парох од 1852. до 1861. року, вироятно же теди бул млади священїк. Могло му то буц и перше место службованя, бо капелане звичайно млади священїки, такой после пошвецаня. Як новосадски капелан водзел парохию у Миклошевцох. Докля гюн бул у Новим Садзе - нє знаме. Знаме же у Бачинцох бул парох од 1868. до 1872. року, а вец, випатра, бул премесцени до Миклошевцох дзе и умар 1873. р. Треци священїк, Илия Цвє­тишич, трима єден рекорд. То священїк котри ше барз часто селєл з парохиї на парохию, а пон єдини озда, котри на три іаводи бул на єднсй парохиї у Драґох, у Жумберку.

Народзел ше у валалчику Цвєтиши, у Радатовицкей паро­хиї у Жумберку. За священїка бул пошвецени 1842. року. Од теди та до 1843. року бул на парохиї у Кашту (Жумберак). Дзе бул шлїдуюци штири роки, до 1847. року - нє знаме. Од 1847. до 1849. вон перши раз у Драґох, а вец єден рок, од 1849. до 1850. року на парохиї у Печну (Жумберак). Року 1851, зоз Печна приходзи за капелана до Коцура, а оталь, того истого року, одходзи за капелана до Руского Керестура, дзе бул до 1855. року. Оталь одходзи за пароха до Шиду дзе службує пейц роки, до 1860, кед ше заш селї до Драґох. Ту остава полни 17 роки, до 1877. Вец ше заш нє зна дзе бул єден рок, а од 1878. року та до шмсрци 1880. року вон знова у Драґох. Же умар праве 1880. року у Драґох, нє утвердзене, але того року ше у Драґох уж находзи єден други священїк. Можебуц 1880. року у Драґох вон умар або пошол даґдзе индзей - до пензиї або до другого места, на даяку другу парохию.

У прешлим предлуженю зявела ше и єдна григака. До Нового Саду Илия Цвєтишич приходзел помагац Маркови Станичови нє як капелан у Коцуре, але як парох у Шидзе, бо ше Станич старал праве о його парохиї, Шидзе.