УВОДНЕ СЛОВО

Кнїжка Миколи М. Цапа Церква и школа у Коцуре, гоч виходзи з друку 1996. року, вшелїяк представя прилог означованю 250-рочнїци приселсня Руснацох до Бачки. Так попри Руского Керестура (Школа у Руским Керестуре 1753-1918) и Дюрдьова (Зоз прешлосци Дюрдьова) и Коцур за тот вельки ювилей достал прекрасни дарунок на внчне паметанс. Микола М. Цап присутни у рускей култури и науки зоз своїма прилогами историї и историї култури уж вецеП як 15 роки. Од початку указовал прихильносц и добру приготовеносц обявйовац историнни жридла, а вироятно то робел свидоми же така робота нєобходна за розвиток младей историоґрафиї.

Автор уж у поднаслове кнїжки наглашує же то лрилоги и жридла. Можебуцбитребало повесц: статї, прилоги и жридла. Медзитим, у роботох Миколи М. Цапа, та так и у тєй кнїжки, найчастейше то идзе вєдно, бо кажда його статя чи розправа добре документована з историйнима жридлами и прилогами. Кнїжка ма два окремий цалосци. У першей розправа Поставляє фундаментного каменя за церкву у Коцуре 1792. року и статя Руска конфссийна школа у Коцуре 1765-1921, за хтору мож шлєбодно повесц же то по тераз єдина, и гоч по обсягу не велька, права синтетична робота о школи у Коцуре.

У другей часци кнїжки обявени два историйни жридла. На першим месце то за историю Коцура и историю Руснацох Бачки и Сриму барз значне жридло Хистория фари коцурскей автора Павла Вукича. Гоч ше по тераз тримало же Гавриїл Костельник зоз свою Хроніку грекокатолїцкей парохиї Вачкерестур-скей заслужел же бизме го наволали оцом историоґрафиї Руснацох, нє мож нє прилапиц становиско Миколи М. Цапа же заш лєм зачатнїк историоґрафиї Руснацох Павло Вукич (коцурски парох од 1871-1877. року), гоч нєспорне же Вукич баржей хронїчар як историчар, а Костельникови баржей швечи епитет историчар як хронїчар. Але, тото цо ту найважнєйше: Микола М. Цап по першираз дава интеґрални текст Вукичовей Хисториї фари коцурскей (єдна часц Хисториї була обявена у Руским календаре за 1923. рок), з текстом хтори дописали Вукичово нашлїднїки. З обявйованьом того историйного жридла, поготов на способ и по принципох критичного виданя, Микола М. Цап приблїжел Вукичову Хисторию звичайному читачови, а науковому швету ю презентовал у жаданеЙ форми.

Друге историйне жридло у тей часци кнїжки то Найстарши записнїки Церковно-школского одборуу Коцуре. И за тото жридло мож повесц же го автор обявює наисти способ яки Вукичову Хисторию фари коцурскей. Сами записнїки подїєднак значни за историю школи у Коцуре и за историю руского язика. На концу, можем лєм препоручиц читачом красну и сцерпезлїво пририхтану кнїжку о прешлосци Коцура, а од автора чекац же свойому Коцуру, шицким Руснацом и науковей явносци подарує нови твори.

Кисач, 12. фебруар 1996.

Др Янко Рамач: Уводне слово ..................5

І

Поставянє фундаментного каменя за церкву уКоцуре 1792. року.......................9

Руска конфесийна школа у Коцуре 1765-1921 .......39

ІІ

Павло Вукичи його Хистория фари коцурскей......65

Найстарши записнїки Церковно-школского одбору у Коцуре............................ 115

Додаток .............................. 149