УВОДНЕ СЛОВО РЕЦЕНЗЕНТА

Уж понад 50 роки о. Роман Миз на єден барз актиени способ присутни у живоце нашей Церкви. Мож твердзиц же вон ю од шицких нас и найлспше позна. Зна правду о ней. Зиа правду и о нас самих. Прето тота кнїжка потребна каждому цо голєм кущик окада добро свойому народу и своєй Церкви. Нє же би вичитал поуки, бо то не намира автора, але же би глєдал ришенє вєдно зоз шицкима. Як сам автор иаглашус: „Робим тото цо длужносц священїка и теолоґа, а то длужносц и каждого интелектуалца, уметиїка, писателя... - указац на проблем, а не понукац ришенє". То нє зпачи же кнїжка лем пасивни приказ хвилькового стану у нашим дружтвє и Цер¬кви. Вона полна констатацийох, поровнаньох, прикладох, предкладаньох, але охабя шлебоду каждому на його думанє, бо праве и циль тей кнїжки: виволац думанє, роздумованє, реакцию, вицагнуц з духовней инертносци и апатиї наших вирних. Досц лем начишлїц даєдпи констатациї же би ше у каждого виволал интерес реаґовац, предлужиц там дзе автор нароком станул: „Имитиранє ноя... Нашлїдзена або вибрана релиґия... Мушиме буц порихтани на конкуренцию... Кирбаї, Крачуни, Вельки ноци або Черени ружи нє шму буц ориєнтири и нє шму зашлєпиц очи и розум... У обисцу XXI столїтиє, у Церкви XVIII... Порихтац ше на ґлобализацию... Пасторал чуваня... Место жени у нашим церковним живоце. .. Меиталитет и интелиґенция.., При наших людзох укоренене такволане храмовне християнство... Интелиґенция одцудзена - пошла з державу... Нєбезпека.же наша заєдпїца постане секта... На Прагу трецого тисячрочя... Будучпосц котра пред нами у наших рукох..." То лем даєдии виривки, наслови але и констатациї у тексту котри и сами уж виволую одредзени анґажмап при читачови.

Тота кнїжка прераста самого автора и тематику самей кнїжки, бо постава увод до дияґнози, спатраия, деба¬ти, постава поволаика за активне участвованс у нашей власней судьби. Як цо и надпомина и сам о. Роман Миз: „Найгорше цо нам ше може у такей ситуациї случиц же ше будземе пасивно припатрац як старе препада и нїч не робиц же би ше створело нове, лем бановац за тим цо одходзи... Чуваме тото цо маме... Занєдзбуєме намаганя росту... Нам потребни позитивни рушаня напредок..., а за рушанє напредок треба мац окрем визиї и шмелосц ризику, вельку дозу фаитазийносци и вельо, вельо любови ". Єдно сиґурне, а то мож вичитац и з нарисох теп кнїж¬ки: будучносц не у оплакованю прешлосци, Прешлосц може буц пожива, мотивация за будучпосц, але не и сй циль. За тоту трансформацию наших чувствох и менталитету нєобходна интелиґенция, християнска иптелиґенция, котру у тей хвильки пє маме (складам ше з автором). Маме масу образованих людзох, але не маме и иптелиґенцию, поготов не християнску интелиґенцию. Ношитель нашого духовного єства то обични народ котри вимера, а зоз чім и традицийне „храмове" християнство. Або пребудзиме у себе свидомо „особне" християнство, або нєстанєме так исто як и заєднїци котри иачишлює автор и котри ше лем споминаю кед ше споминаю будинки котри охабели за собу. Кнїжочка, гоч мала з боками, велька зоз змистом и шмелосцу повесц правду. Аж кед ше пове правду, може ше почац будовац на твардих фундаментох котри витримаю и найгорши бурі и вилїви.

Тота кнїжочка то поволанка активно участвовац у живоце власного народу и Церкви. „ О тим треба отворено побешедовац. Нашо слабосци треба поглсдац у нас самих. Вироятно же ту найдземе ришенє того проблема. Прешвечиме ше же фактор шицкого чловек. Наш чловек. А яки тот наш чловек? Попробуйме го спатриц". Кнїжка ясне порученс же ше не шмеме вше вецей заверац, цо донайпосле и псможлїве. Не ришепс анї у асимилациг (цо велї вибрали), анї у ґетоизациї (за цо ше даєдни други опредзелели). Ришепс у роснуцу до глїбини: „Нє моле дацо любиц, а не позпац тото цо ше люби... иу отвераню ту другим прейґ упозпаваня и чераня искуствох. Спатрац нашо потреби и нашо можлївосци... не копирац других... але ше, вшелїяк, служиц зоз искуством других". Можеме заш лем закончиц оптимистично з автором: „Будучносц котра пред нами, у наших рукох". З читаньом остатнього бока достава ше чувство же кнїжка, тота права, аж тераз почина. Досц, за початок, висц зоз себе, отвориц ше, вжац пепкало, отвориц уста, иаволац колегу, стретнуц ше... За початок.

о. мр Михайло Малайко: Уводне слово рецензента...........5

о. мр Роман Миз: Приолог....................................................9

Имитиранє ноя ..................................................................11

Нашлїдзена або вибрана релиґия.....................................13

Вежби зоз симптоматології.............................................. 15

Евангелизация и пасторизация.........................................17

Дияґностични пробованя..................................................20

Модлїц ше мож и по руски ...............................................22

Учашнїки або припатраче.................................................25

По руски єдну годзину на рок ..........................................27

У обисцу XXI столїтнє, у Церкви XVIII..........................29

Одбор або рада..................................................................32

Пасторал чуваня................................................................35

Место жени у нашим церковним живоце ........................37

А як то при других?...........................................................40

Людзе творя заєднїцу ........................................................43

О менталитету и интелиґенциї..........................................46

Апостол Павло писал нам и о нас....................................48

На прагу трецого тисячрочя.............................................51

Диялоґ и толеранция .........................................................53